De koffers zijn gepakt, de laatste wassen zijn gedraaid en de post-it papiertjes zijn geplakt op alles wat hier moet blijven. Tja we zijn er klaar voor kan je zeggen. Klaar om onze laatste nacht hier te slapen (snik), klaar om al onze zooi die we de komende weken mee moeten slepen naar het hotel te brengen en klaar om nog even te genieten van Californie. Waarvoor we uiteindelijk hier naartoe zijn gegaan heeft Bjorn met goed resultaat afgesloten maar daarmee doe ik hem tekort. Bjorn heeft zijn studie afgesloten met een award voor beste Internationale student! Hij is gewoon goed! Dat mag wel eens gezegd worden na twee jaar alleen maar keihard studeren.

Is het ons ook gelukt om in te burgeren? Ja eigenlijk wel. Heel goed zelfs al zeg ik het zelf. Eigenlijk hebben we Nederland niet gemist. Wel de familie, vrienden en bitterballen natuurlijk.  Maar in twee jaar tijd hebben we hier weer een druk sociaal leven opgebouwd. Jammer om dat weer achter te laten maar ook onze vrienden gaan over een paar maanden weer verhuizen naar hun nieuwe plaatsing.  Dus eigenlijk is het goed zo. We zijn er klaar voor om ons leventje in Nederland weer op te pakken en terug te kijken op een hartstikke leuke tijd in Amerika. Bedankt aan onze trouwe lezers en onze nog trouwere reactie gevers. Bedankt aan alle mensen die ons pakketjes, brieven en emailtjes stuurden. Op de eenentwinstigste komen we weer aan in Nederland en tot we de sleutel van ons huis per 1 januari krijgen verblijven we bij onze ouders. Ons adres zal zijn:

 

Houttuin 7

1602 HC, Enkhuizen

tel.nr. nog niet bekend

emailadres blijft hetzelfde

 

Hieronder nog een fotoserie van onze activiteiten van afgelopen weken en dan rest mij alleen nog te zeggen tot ziens in Nederland!

 

(foto's komen later deze week ik ga eerst even slapen en verhuizen:-)

Er is de laatste tijd flink wat afgetrild  en afgerild in huize Kerstens. Niet vanwege het weer; dat is nog steeds zomers, maar de avonden zijn wel behoorlijk fris. Daar laten wij ons echter niet meer door tegenhouden want nadat we achterin onze tuin een flinke stapel brandhout hebben ontdekt fikken we er de laatste tijd lekker op los! Kampvuurtjes kun je hier bijna overal maken en het is dan ook heerlijk om lekker op het strand of op de camping nutteloos in het vuur te staren. Overigens ontkennen wij enige betrokkenhied bij de bosbranden die aardig in California hebben huisgehouden...

 

Verder hebben Jules en Midas ons aardig laten rillen met hun Halloween activiteiten. Tijdens het "trick-or-treat" ritueel waarbij we met de beide heren een avondje langs de deuren hebben gezeuld, is de snoepvoorraad weer voor het komende jaar aangevuld. Hieronder enige impressies.

 

 

Last but not least werden we 's avonds (eindelijk!) aangenaam verrast door een flinke aardbeving (magnitude 5.6). Nadat ik achter mijn studieboeken weggetrild was en Brenda zeker had gesteld dat het huis nog overeind stond, hadden we de grootste moeite om Jules weer terug in bed te krijgen ("kijk papa, m'n playmobiel kraan slingert nog helemaal!"). Hij was zo excited dat we hem maar voor CNN hebben gezet om de nieuwsflashes voor ons te vertalen.

 

 

Voor hen die het nog niet wisten: wij keren op 21 december weer terug in NL. Inpakken maar!!!

Het is alweer een tijdje geleden dat we de boel hebben bijgewerkt dus bij deze. September stond in het teken van het bezoek van opa en oma Kerstens. Beladen met kado's arriveerden ze in San Francisco en kregen ze eindelijk ook de gelegenheid om onze mannen eens te verwennen met wat quality time. Na een kort bezoekje aan San Francisco werd de rest van de week gevuld met wandelen en toeristje spelen.

 

 

Nadat opa en oma vetrokken waren voor een tweeweekse trip door het Zuidwesten vertrok Bjorn naar Montreal, Canada om zijn scriptie te presenteren tijdens een conferentie. Gelukkig was daar ook nog wat gelegenheid om de oude gezellige binnenstad te bewonderen. Auto's gaven elkaar geen voorrang, mensen rookten op straat en door rood lopen was weer heel gewoon, kortom een goede voorbereiding op onze terugkeer naar Nederland.

 

Bij terugkomst werd het opa-en-oma programma weer met groot enthousiasme hervat. De midgetgolfbaan, het kindermuseum, het aquarium en de ijsboer deden goede zaken en uiteindelijk werd er moe maar voldaan (mede in de wetenschap dat wij over drie maanden alweer aan de bitterballen zitten) afscheid genomen.

 

 

 

Ondertussen zit Bjorn in z'n laatste kwartaal en met nog maar een vak te gaan en een goede voortgang van de scriptie kan er nauwelijks nog iets mis gaan. De verhuisdozen zijn afgelopen weekend afgeleverd (is het nog maar zo kort?) en de uitnodigingen voor het afscheidsbal liggen ook al op de deurmat. Het ziet er naar uit dat het archief van ons weblog binnen een episode of twee helaas afgesloten gaat worden.

 

 

 

Ondertussen was het tijd om Jules' verjaardag echt te gaan vieren. Het feit dat het kinderfeestje twee weken eerder was gevierd zorgde voor enige verwarring (Midas vond dat het nu wel eens een keer zijn beurt was...) maar de kadootjes maakten hieraan snel een end.

 

 

 

Brenda probeerde ondertussen nog een stukje Amerikaanse cultuur mee te pikken en had zich met haar vriendin Amy ingeschreven voor een Ghost-Tour door het historische district in Monterey. Nadat ze bij terugkeer beweerde echt een geest te hebben gespot begon bij mij de twijfel te rijzen of er een bezoek aan het kerkhof of aan de kroeg was gebracht maar onderstaand foto is volgens moeders het onomstotelijke bewijs dat geesten wel degelijk bestaan...

 

 

De heren vermaken zich nog steeds prima hier en gaan vrolijk door met hun opwerkprogramma in speeltuinen en de jaarlijkse County Fair. Midas is meneertje zelfstandigheid en owee als je je met zijn zaken bemoeit (onlangs kwam hij in de vroege ochtend met zelf gesmeerde boterhammen in onze slaapkamer). Jules ontplooit zich inmiddels als een heuse troubadour en vermaakt ons met verhalen over "geheimspinnige spoken" en dino's.

 

Spannend!

 

 

 

 

Ons laatste letterlijke 'highlight' bestond aan een bezoek aan Point Sur Lighthouse: een vuurtoren langs de kust van Big Sur die sporadisch bezocht kan worden. Onze lepel jus tijdens de 'guided tour' bestond uit een "Gruppenfuhrer" in de vorm van een 90 jarig omaatje die wel uitermate bezorgd was dat er iemand iets zou overkomen. Ik heb hier en daar wel eens een leiderschapscursus en sociologieklasje gevolgd maar nergens ben ik iemand tegengekomen die een groep zo snel over de riedel kon krijgen. Affijn: wij kwamen uit de bus als "geweldig!" vanwege de wandelprestaties van onze knullen dus wij hebben gelukkig met volle teugen genoten van het uitzicht en de uitspattingen van "Oma" jegens de rest van de meute! 

 

 

Vanaf volgende week komen opa en oma Kerstens een maandje op de koffie. Midas is al helemaal hieperdepiep want hij mag weer naar het vliegveld en Jules staat gereed om als aquarium tour-guide op te treden!

Na een paar dagen prachtig zomerweer is Pebble Beach weer in de vertrouwde laag mist gehuld. Lange broeken kunnen weer uit de kast en de verwarming kan weer aan. Echt weer om het weblog te updaten met belevenissen van afgelopen weken. We zijn natuurlijk met het mooie weer naar het strand geweest. Wonderbaarlijk was de zee heel rustig en met die warmte heerlijk koel zodat de kinderen lekker in het water konden spelen. Het komt weinig voor dat het zo warm is en het komt net zo weinig voor dat de zee zo rustig is dus dit was echt super.

 

 

Ook kregen we een belletje van Aline, Erwin, Loes en Bram die we in Yellowstone ontmoet hadden tijdens onze encounter met een in mijn ogen vervaarlijke bizon. Ze zouden langs Monterey komen en wilden graag onze uitnodiging aannemen om een hapje mee te eten en de kinderen lekker te laten spelen. Ze waren al bijna een half jaar onderweg op hun wereldreis en hadden nog twee weken voordat ze weer naar Nederland gingen. Het was een gezellige middag/avond en nadat we beloofd hadden elkaar ook in Nederland nog eens op te zoeken namen we afscheid. Voor geinteresseerden zetten we onder favorieten de link naar hun website.

 

 

Nadat ik oog in oog met een bizon had gestaan zonder hek begon bij mij de wens te groeien om de sfeer van het wilde westen nog eens op te snuiven maar dan met hek. Met de aankondiging van een rodeo in Salinas kon die wens dan eindelijk in vervulling gaan. Het was een ervaring apart en we waanden ons echt in het wilde westen. Bijna iedereen, inclusief de politie, liep in cowboytenue. Het allerleukst vonden we het Mutton Busting: kinderen die met helm op een schaap gezet werden en door de arena stoven. Daar zaten een paar rodeorijders in spe bij! Het spectaculairst waren natuurlijk de rodeorijders die op de rug van een stier gezet werden en dat een paar seconden moesten volhouden. Nadat de kinderen zich nog even op de springkussens en in het doolhof mochten uitleven liepen we de poort weer uit naar het jaar 2007

 

 

 

Een oud studiegenoot van Bjorn, Richard kwam een paar dagen later om een vorkje mee te prikken en daarna begon het evenement van de week. Het piratenfeest van Jules en Thomas. De spanning liep de avond ervoor al hoog op en na een onrustige nacht kon het feest dan echt beginnen. Nadat al onze kindjes in piratentenue gehezen waren kwamen de eerste genodigden binnen en kon de pret beginnen. Na een paar oud-Hollandsche spelletjes en verkiezing van origineelste, engste en schattigste piraat kon de speurtocht naar de schat beginnen. Nadat de schat gevonden was werd de taart aangesneden en de pinata opgehangen. Dat is een gebruik uit Mexico dat langzaam door de Amerikanen is overgenomen. Het komt erop neer dat een met papiermachee sprookjesfiguur, of in dit geval een piraat, gevuld word met snoep en kleine kadootjes en dat de kinderen om de beurt een kans krijgen de pinata met een knuppel stuk te slaan. Afijn de rest hoef ik niet te vertellen. Het was een geslaagde dag met heel veel kinderen (de hele klas van Jules en Thomas). Nu is het wachten tot ie echt jarig is en onze kadoos nog krijgt. Hopen dat de spanning hiervoor iets minder is. 

 

Met nog maar een half jaar te gaan en twee weken zomerverlof voor de deur waren de plannen gesmeed om het noordwesten van de VS te gaan bekijken. Waarheen en hoever wisten we niet; we zouden van dag tot dag gaan leven en rijden, niets plannen en pas terugkeren als het geld op was of de kinderen aan het muiten zouden slaan. Dit laatste gebeurde gelukkig pas na 10 dagen. Al met al hebben we in 12 dagen meer dan 6000km gereden, 6 staten en Canada bezocht, 4 National Parks afgevinkt, 2 scheuren in onze voorruit gecreeerd en minimaal 1000 keer Midas' speen op de achterbank gezocht. Laten we het verhaal korter houden dan vorig jaar! Oh ja en voor de liefhebber die niet genoeg kan krijgen van onze reis zullen we wat extra fotoos plaatsen in ons digitale fotoalbum.

 

 

Nadat we om drie uur 's nachts vertrokken en Marieke hadden afgezet in San Francisco voor haar retourvlucht verlieten we California en zetten we koers richting de verzengende woestijn van Nevada. Waar de gemiddelde Amerikaan dit beschouwd als een waardeloos stuk grond konden wij uren genieten van lege wegen, de afwezighied van een bebouwde kom en een eindeloze horizon. Nevada staat garant voor het maken van mijlen en tegen onze verwachting in haalden we Twin Falls in Idaho waar we de eerste nacht verbleven. De achterbank hield het goed.

 

De opgebouwde psychische voorsprong op het niet bestaande programma deed ons besluiten de highway te verlaten en via schitterende kronkelwegen door het land van de "Famous Potatoes" (zoals de locals het zelf noemen) koers te zetten naar Grand Teton National Park in Wyoming, de staat met de minste inwoners.

 

Grand Teton is een gebergte dat vanuit het niets oprijst uit de priaires. We besloten dat het mooi genoeg was om rustig doorheen te toeren maar dat het praktisch niet haalbaar was om met de kids de toppen te bedwingen dus na veel oohs en aahs werd gelijk doorgereden naar Yellowstone National Park dat grenst aan de Tetons.

 

 

Yellowstone was eigenlijk de enige mijlpaal die we wilden bereiken en daar Bjorn een aantal klasgenoten heeft uit die regio die genoeg mooie verhalen hadden verteld besloten we een dag of 4 uit te rekken om het park te verkennen. Om een lang verhaal kort te maken zal ik onze wapenfeiten in Yellowstone even opsommen. We hebben gespot: drie Grizzly's (waarvan een jong), 2 coyotes, 1 Bald Eagle met nest jongen, 1 mama moose (=eland en niet zoals Midas zegt appelmoose...) met jong en verder uch bisons (waarvan een aantal vervaarlijk dichtbij) en elks (herten ter grootte van een bestelbus met een gewei waar half Enkhuizen z'n was in kan drogen).  

 

... een eland met jong lekker aan het grazen

Maar Yellowstone zou Yellowstone niet zijn als we geen geisers hadden gezien. Nu zijn er meer plekken in de wereld waar deze jongens aan de oppervlakte liggen maar nergens schijnen ze zo groot, divers en in zulke grote getalen aanwezig te zijn als hier (het blijft Amerika he...). Vooral Jules en Brenda raakten niet uitgekeken op de vele bubbelende, helderblauwe poeltjes, metershoge spuiters en dampende zwavelluchten. Mede hierdoor hebben we een fix aantal wandelingen kunnen maken en hebben we een onvergetelijke indruk van het park overgehouden. Zelfs een zeer close encounter (<2 meter) met een stel imposante bisons tijdens een van onze wandelingen (Bren ziet ze toch liever op een broodje...) mocht de pret niet drukken. Nadat de kids nog een frisse duik in een snel stromend riviertje hadden genomen en de "schtimmung" er goed in zat besloten we wat meer mijlen op de mijlenteller te zetten en nog verder noordwaarts te gaan.

 

We kwamen uit in St Mary, een gehucht op de grens van Glacier National Park in Montana. Glacier Park is de verbeelding die je hebt wanneer je denkt aan de Rocky Mountains: grijze bergen, witte sneeuwtoppen, groene naaldbossen en blauwe meertjes. Ondanks dat een deel van de scenic route was ingestort hebben we veel van het park kunnen zien en heerlijk genoten van de vergezichten en rustieke meertjes. Nadat we hadden gecheckt of we onze paspoorten bij ons hadden besloten we de Homeland Security aan een test te onderwerpen en kruisten we de grens VS-Canada. 

 

 

De natuur trekt zich niets aan van grenzen maar karaktertrekken blijkbaar wel want het leek alsof we in een andere wereld terecht waren gekomen. Het was Amerika met een gezellige Schotse invloed (maar dat kan ook door het weer komen want het was een behoorlijke waaidag en het regende). Na een heerlijke dag gingen we terug richting de Amerikaanse douaniers (spannend!!) en nadat zij hadden geconcludeerd dat het enige verdachte in onze auto de appels waren (weet nog steeds niet waarom...) waren we weer thuis. Na een bezoek aan de westzijde van het park besloten we de kinderen die nog steeds niet geklaagd hadden te trakteren op een paar dagen welverdiende rust.

 

En die rust werd genoten op een camping in het dorpje Polson (Montana) aan Flathead Lake, het grootste binnenmeer in de VS gelegen tussen hoge bergen. Omdat we dit keer de tent hadden thuisgelaten maar we het kampeergevoel niet kunnen missen namen we de proef op de som en huurden we een cabin op de camping. Een hele goede keus: kamperen met een schommelstoel voor je deur en de afwezgheid van een stoffer en blik (we hadden ook nog wegwerpbestek dus ook geen afwas!) was voor ons tot nu toe de meest luxe vorm van kamperen. De opblaasboot die Bren net voor een prikkie had gescoord werd tevoorschijn gehaald en nadat we erachter kwamen dat de "duration" van de boot 1 uur was vanwege een gat in de bodem speelden we twee dagen lang piraat op het meer. De biertjes in de avond en een goed leesboek resulteerde in een heerlijk onstpannen vakantiegevoel.

 

 

 

 

Onze belangrijkste reisadviseur was Jim, een klasgenoot uit hartje Montana en onze beste "wandel-maat" die onze wegenkaart voor vertrek volledig geel had gehighlight met scenic routes. Nu zat Jim nog in Monterey maar z'n ouders wonen in Missoula op een schitterend landgoed met paarden aan de rand van de rockies en laten we nu toevallig hun telefoonnummer bij ons hebben. Na een gezellige dag op de veranda waar Bren en ik stiekem over een nooit te bereiken toekomst aan het dromen waren en waar de kids lekker in het gras hebben gespeeld besloten we de dag met heerlijke steaks en brachten we de nacht daar maar door.

 

 

De volgende dag zou worden beheerst door een lange rit naar het westen dwars door een schitterend gebergte. De twaalf uur die we die dag in de auto doorbachten bleek voor de achterbank reden genoeg om ons het leven zuur te gaan maken en aangezien we afgesproken hadden dat dit een van de redenen zou zijn om te terugreis aan te vangen besloten we een rendez vous te prikken met Crater Lake National park in Oregon dat zich op "slechts" 9 uur van ons huisje bevindt zodat we de terugreis snel zouden kunnen maken.

 

 

 

Crater Lake is, zoals de naam al doet vermoeden, een immense kraterwand opgevuld door een meer. De kleur blauw laat zich moeilijk omschrijven (behalve voor diegenen die ons bankstel kennen, althans een week na oplevering) maar het overtrof iedere tropische zee die ik heb gezien (en dat zijn er veel!). Na snel wat fotoos te hebben geschoten en een sneeuwballengevecht in ons zomertenue werd de terugreis aangevangen en kwamen we midden in de nacht weer veilig aan in ons nederige stulpje in Pebble Beach.

 

Was het mooier dan vorig jaar? Moeilijk te zeggen, laten we het "anders" maar "minstens zo indrukwekkend" noemen. En om Marieke aan te halen, hebben we de American Dream gevonden? Ja, we dromen ons scheel! We dromen dat het grondoppervlak van Nederland ooit nog een duizend maal zo groot wordt opgevuld met bergen, woestijnen en bossen. We dromen dat we op de driesplitsing van deze landschappen een mooie boerderij kunnen neerzetten waar we heerlijk kunnen ontspannen en waar we geen mens binnen 100 kilometer zien (en geen bisons binnen 100 meter...). Waarschijnlijk blijft het daar echter bij maar we hebben er in ieder geval even aan mogen ruiken! 

 

Tja, eindelijk mocht ook ik dan met eigen ogen de " true stories behind the website" aanschouwen. Zonder plannen en zonder verwachtingen, maar met slechts een doel voor ogen, namelijk de favoriete tante worden, zette ik op 5 juni voet op Amerikaanse bodem. Opgewacht door Brenda en de kiddoboys vertrokken we via de Mc Donalds drive in naar onze suite in San francisco. Nadat ik mijn eerste stap in het realiseren van droomtante had uitgevoerd, en de hotelkamer vol lag met uitgepakt inpakpapier, mocht ik dan eindelijk aanschouwen hoe het is om een kamer te delen met twee minderjarigen, die zich overigens (en dat bleek later pas) uitstekend gedroegen.

 

Na een citytour van ingeburgerde Bren door de stad waar je nog gewoon homo en blij mag zijn besloten we, wegens progressief toenemend commentaar op de achterbank, en een nog licht versuft hoofd van ondergetekende, de stad te verlaten, en via de kustroute en een kustterras af te dalen naar daar waar het allemaal gebeurt: Pebble Beach. Het voordeel van gaan zonder plan is dat je elke dag kunt uitslapen en eens rustig aan mag bedenken op welk terras of strand je die dag eens gaat rondhangen met moeders en de kiddos.

 

Wat ik niet wist was dat kinderen vroeg opstaan, liefst eerst 20 keer een aardbeving nadoen, Dinotaal uitslaan en niet altijd vakantie hebben, evenals het zeer schokkende feit dat moeders de vrouw ook een planning of her own heeft. Desalnietemin hebben Brenda en de kiddos aardig hard gewerkt om de lokale stukjes natuur en strand te laten zien.

 

Vooral bij de strandbezoekjes moest ik met gevaar voor eigen leven mijn status als coole tante verdedigen. Niet liggen op een handdoekje met een goed boekje, maar vechtend in de branding (zit aan elke hand nog een kind vast?) moest ik mijn life-saving capaciteiten op hoog niveau uitvoeren. Na een aantal dagen landde ook Broer Konijn. The A-team was compleet om de ultieme uitdaging en mijn grootste behoefte na een half jaar bunker (ook wel bekend als het AMC) aan te gaan: kamperen tussen de wilde beren, mountainlions en slangen van California. Vliegjes bleken uiteindelijk het grootste gevaar te vormen voor de mentale status van dit  perfect uitgeruste stel touristen vermomd als boswachters.

 

Vervolgens werd het spannend of Midas voor het aanbreken van de volgende dag zichzelf in staat zou stellen een poging tot slapen te doen. Jules heb ik uitgelegd hoe je als echte Amerikaan s' mores moet maken bij een kampvuurtje, lekker zoete zooi op een stokje prikken, dat af en toe ronddraaien, om het vervolgens op een nog zoetere cracker met een stuk chocola erop te plakken. Groot succes, de status van leukste tante was binnen handbereik.

Vervolgens bracht bjorn het zeer gevoelige onderwerp ter sprake... onder luidruchtig tromgeroffel werd de vraag waar het eigenlijk allemaal om draait in het leven gesteld aan Jules. " wie is nou de leukste tante?"... Na een stilte die eeuwig leek aan te houden was het antwoord: tante Eef".

 

 

Het leven gaat over accepteren, over het neerleggen bij het onbegrijpelijke, en het doorgaan met de quest for the american dream. Gelukkig komen er binnenkort weer twee neefjes naar Nederland. Kijken of die ook s'mores lusten....

Om me te troosten bedacht Brenda dat we op stap moesten, het nachtleven van de rich and the famous in, op zoek naar verlichting voor mij, de ideale man, mooi, rijk, vol studiefinanciering en humor, zonder klachten en vragen, en altijd gewillig. Na een tocht tijdens welke de verloedering dichter bij was dan ooit tevoren, en wij Amerika's meest schrikbarendste product van dichtbij mochten aanschouwen, met korte beentjes, dikke nekken en Bassie-kledij, besloten we de American dream te laten voor wat het was, en met een versgedraaide bitter/kaasbal en een heinekentje neer te dalen op het terras van de Pebble Beach Bungalow.

 

Eigenlijk is het leven zo slecht nog niet.

Vannacht zal ik weer terugvliegen naar mijn stressvolle bestaan in mijn grachtenpand op de Albert Cuijpstraat, niet als lievelingstante, niet als nieuwste inwoonster van de buurt van de rich and the famous, maar wel met een topvakantie achter de rug! Bren, Bjorn, Jules en Midas, superbedankt!!!